Η καρδιά της μάνας

Μάνα. Λατρεμένη μορφή, η πιο λατρεμένη. Κομμάτι του εαυτού μας κι εμείς του δικού της πριν γεννηθούμε, κομμάτι μας και στην τελευταία μας αναπνοή, που φεύγει μαζί με το όνομά της. Ανυστερόβουλη η αγάπη της, ανυπόκριτη, αυθόρμητη, σταθερή σε όσα και να την πλήξουν.
Ο Οδυσσέας τρέμει σύγκορμος μην μπορώντας να αγκαλιάσει την σκιά της μάνας του στο Άδη. Ο Χριστός  τη μάνα του κοιτάει να εξασφαλίσει ξεψυχώντας.
Μάνα. Η γλύκα του ονόματός της ξαλαφρώνει την καρδιά κι από το πικρότερο φορτίο, γιατί εκείνη δεν διώχνει ποτέ. Ανέχεται τα πάντα.

Ένα παιδί, μοναχοπαίδι αγόρι,
αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη.
- Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, παιδιά,
μ' αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου,
της μάνας σου να φέρης την καρδιά
να ρίξω να την φάη το σκυλί μου.
Τρέχει ο νειός, την μάνα του σκοτώνει
και την καρδιά τραβά και ξεριζώνει
και τρέχει να την πάη, μα σκοντάφτει
και πέφτει ο νειός κατάχαμα με δαύτη.
Κυλάει ο γυιός και η καρδιά κυλάει
και την ακούει να κλαίη και να μιλάη.
Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:
- Εχτύπησες, αγόρι μου;…και κλαίει!
.

"Η καρδιά της μάνας" του Άγγελου Βλάχου αφιερωμένη σε όλες τις μανάδες, τις πικραμένες αλλά αμετακίνητες από την αγάπη τους. 

Μιά φορά κι έναν καιρό...

Τις προάλλες σκάλιζα τα βιβλία μου στο χωριό που είχα πάει για σαββατοκύριακο και τυχαία έπεσα πάνω στο βιβλίο, του οποίου το εξώφυλλο βλέπετε στην φωτογραφία!
Ανήκε στη γιαγιά μου και έχει εκδοθεί τη δεκαετία του 1950. Με ευκαιρία αυτό θυμήθηκα εκείνη την εικόνα την τόσο οικεία σε όλους, νομίζω, με τη γιαγιά καθισμένη αναπαυτικά στην καρέκλα της και τα εγγόνια της γύρω γύρω να ακούνε με το στόμα ανοιχτό! Τί παραμύθια να πρωτοθυμηθεί κανείς;Τους δώδεκα μήνες, τον Κοντορεβυθούλη, το γέρο με τη γρια και το γουρούνι, τη σουσουράδα; Ή τις ιστορίες του Χουχουλόγιωργα, του Γκιώνη, της Κουκουβάγιας, της Πούλιας και του Αυγερινού; Ιστορίες που κάνουν τη φύση να φαίνεται πιο ανθρώπινη, μέσα στα περιορισμένα μέτρα της δικής μας ιδιοσυγκρασίας.
Γιατί αν, για παράδειγμα, η Κουκουβάγια είναι η αδελφή του Κωνσταντή, που σηκώθηκε από το μνήμα για να την φέρει κοντά στη μάνα της που είχε απομείνει μόνη, δεν την βλέπεις πια σαν ένα κατά τα άλλα τρομακτικό πουλί. Και η φύση εξανθρωπίζεται και γίνεται ο φυσικός μας χώρος, τη θέση του οποίου τείνουν (αν δεν έχουν ήδη καταλάβει) τα τσιμέντα, τα πλαστικά φυτά και τα ζώα στα κλουβιά.
Και μέσα σε αυτό το χαμό που ζούμε όλοι, με το γενικό πρόβλημα της απαισιοδοξίας να πιέζει ακόμα και τα μικρά παιδιά (θυμάμαι ένα βράδυ που πήγα στις συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων στην πλατεία Γεωργίου που ένα κοριτσάκι πήρε το μικρόφωνο για να πει ότι εξαιτίας της κρίσης φέτος τρώει λιγότερα παγωτά από πέρυσι!!!), και με τα προσωπικά πρόβλήματα μας, χρειαζόμαστε σίγουρα λίγο παραμύθι. Λίγο παραμύθι για να πάρουμε δυνάμεις για ότι μας βρίσκει στη ζωή.